Dzisiaj rano dowiedzieliśmy się o kolejnej smutnej informacji. Dotarła do nas wiadomość o śmierci Bożeny Dykiel.
Odeszła aktorka, która przez dekady była z nami w sposób bardzo domowy – w rolach, które cytowaliśmy, w scenach, które wracały w rozmowach, i w tych momentach na ekranie, kiedy wystarczyło jedno spojrzenie, żeby wszystko stało się wiarygodne.
Bożena Dykiel miała w sobie rzadkie połączenie: temperament i ciepło, a do tego odwagę, żeby grać postacie nieidealne – mocne, uparte, czasem pyskate, ale zawsze ludzkie. To dlatego jej bohaterki były tak blisko widzów.
Jej droga artystyczna była imponująca także teatru. Ukończyła PWST w Warszawie (1971), była związana m.in. ze Studenckim Teatrem Satyryków, a później przez lata z Teatrem Narodowym w Warszawie. W teatrze przeszła do historii jako Goplana w „Balladynie” w reżyserii Adama Hanuszkiewicza – tej legendarnej inscenizacji, która do dziś jest wspominana jako jedna z najgłośniejszych w dziejach Narodowego.
Na ekranie zapisała się w pamięci widzów rolami, które stały się częścią polskiej kultury: u Andrzeja Wajdy w „Weselu” i „Ziemi obiecanej”, a także w telewizji – jako niezapomniana Miećka Aniołowa w „Alternatywach 4”. Dla młodszych i tych, którzy „dorastali” z serialami, była przede wszystkim Marią Ziębą w „Na Wspólnej” – rolą, z którą pozostała związana przez ponad dwie dekady.
Dla nas, dla międzyzdrojan ta wiadomość ma wymiar szczególny. W 2002 roku, podczas VII Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach, Bożena Dykiel odcisnęła swoją dłoń w Alei Gwiazd. Zostawiła tu dosłowny ślad obecności.
Za swój dorobek była też doceniana oficjalnie – m.in. otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Rodzinie i bliskim składamy najszczersze wyrazy współczucia. 
Międzynarodowy Dom Kultury w Międzyzdrojach
fot. z archiwum Urzędu Miejskiego w Międzyzdrojach
Są informacje, przy których człowiek na moment się zatrzyma – bo odchodzą ludzie, którzy przez lata byli z nami: w filmach, na scenach w teatrze, do których wraca się po pewnym czasie. On miał w sobie coś wyjątkowego. Nie musiał niczego udowadniać. Wystarczała jego obecność.
W jego aktorstwie było dużo człowieka: życzliwość podszyta ironią, uśmiech, który rozbrajał, ale też umiejętność dotknięcia człowieka tymi trudniejszymi emocjami, bez przesady i bez patosu. Potrafił sprawić, że nawet krótka scena zostawała w pamięci na lata. Dla wielu z nas na zawsze będzie kojarzył się z rolami, które bawiły do łez, ale i z takimi, po których w gardle zostaje cisza.
Dla Międzyzdrojów to pożegnanie jest szczególne. W 2013 roku, podczas Festiwalu Gwiazd, Edward Linde-Lubaszenko odcisnął swoją dłoń w Alei Gwiazd – zostawiając tutaj nie tylko pamiątkę, ale i symboliczny ślad swojej obecności w naszej historii. Dziś ten ślad ręki w brązie nabiera innego znaczenia: przypomina o człowieku, który dawał widzom emocje, wzruszenia i radość – i robił to z klasą.
Rodzinie i bliskim składamy najszczersze wyrazy współczucia.
Międzynarodowy Dom Kultury w Międzyzdrojach
